Η πρώτη προκήρυξη (Νοέμβριος 2002)
Ο χώρος της πόλης: κάγκελα, αυτοκίνητα, ενοίκια, σκουπίδια, διαφημίσεις, αστυνομία, κάμερες, αξιοποίηση, αποκλεισμοί, μόλυνση
Ο χώρος του πανεπιστημίου: κλειδαριές, δεξιώσεις, τελετές, λέσχη κλειστή, εστία ανύπαρκτη, αναθέσεις, φιλτράρισμα, διαχωρισμοί
Ο χώρος των ερτζιανών: ειδήσεις, κι άλλες διαφημίσεις, σιωπή, κρατικό μονοπώλιο, ιδιώτες εργολάβοι
Ένα παλιό και παρατημένο βιομηχανικό κτίριο στο κέντρο της πόλης θα μπορούσε να ανήκει σε αυτούς που την κατοικούν. Για αυτό το λόγο κάποιοι σκέφτηκαν ότι θα πρέπει να ανήκει στο «Δήμο» ή στο «Πανεπιστήμιο».
Ωστόσο ο Δήμος δεν υπάρχει σαν κοινότητα των πολιτών, παρά σαν μια γραφειοκρατική δομή. Παρόμοια δεν υπάρχει το Πανεπιστήμιο, τουλάχιστον όχι περισσότερο από το Δήμο.
Για το Δήμο ή το Πανεπιστήμιο, ο χώρος είναι εμπόρευμα. Σαν εμπόρευμα, γίνεται αντικείμενο συναλλαγής και έχει μία τιμή. Η τιμή καθορίζει τη χρήση.
Για τους ανθρώπους, ο χώρος είναι η χρήση του. Είναι εμπειρία, βίωμα, ανάμνηση, οικειότητα, αίσθηση, ζωή. Η χρήση καθορίζει την αξία.
Η αντικατάσταση της αξίας της χρήσης από την ανταλλακτική αξία είναι αντιστροφή της ανθρώπινης πραγματικότητας. Αν και εκπαι-δευμένοι να πιστεύουν αυτή την αντιστροφή, οι άνθρωποι κάπου κάπου αναγνωρίζουν το ψέμα. Επιμένουν να βλέπουν μια πηγή εκεί που τους δείχνουν ένα εργοστάσιο εμφιάλωσης. Επιμένουν να βλέπουν τη θάλασσα εκεί που τους δείχνουν την τουριστική αξιοποίηση από μπετόν.
Αντιστέκονται.
Αντίσταση μπορεί να είναι να οικειοποιηθούμε αυτό που μας ανήκει: το χώρο μας.
Να αρνηθούμε τη γεωγραφία του διαχωρισμού
Να ξαναδούμε τις ανάγκες μας
Να πούμε ό,τι έχουμε να πούμε
Να γελάσουμε με αυτούς που νομίζουν ότι αποφασίζουν
Να φτιάξουμε ό,τι χάλασε


Μερικοί λόγοι για να οικειο-ποιηθούμε ένα χώρο του πανε-πιστημίου και να φτιάξουμε
εκεί ένα ραδιοφωνικό σταθμό και ό,τι άλλο θέλουμε…

Για να πάρουμε πίσω το χώρο που μας έχει στερηθεί
Για να δοκιμάσουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα σε συνθήκες όπου δεν υπάρχει ιεραρχία, ούτε αντιπροσώπευση
Για να δοκιμάσουμε αν μπορούμε να πούμε όλα αυτά που θέλουμε να πούμε και για να έχουμε να πούμε όλο και περισσότερα
Για να οργανώσουμε τον (τους) χώρο (-ους) μας έξω από τους περιορισμούς του κράτους, της αγοράς, της εκπαίδευσης που μας μαθαίνουν να δεχόμαστε σαν αυτονόητους
Για την αλληλεγγύη σε όσους νομίζουμε ότι την χρειάζονται
Για να ξεπεράσουμε τη δομική αυτό-λογοκρισία
Για μερικά αληθινά ψέματα δίπλα στα κυρίαρχα ψεύτικα ψέματα
Για να δοκιμάσουμε πώς λειτουργούν τα πράγματα σε συνθήκες ελεύθερης συμ-μετοχής
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΟ ΡΑΔΙΟΦΩΝΙΚΟ ΣΤΑΘΜΟ ΣΤΟ ΒΟΛΟ

Οι καταληψίες κατέλαβαν το κτίριο για τους εαυτούς τους, χωρίς να ρωτήσουν κανέναν

Η κατάληψη είναι για μας πράξη δίκαιη απέναντι στην αποστέρηση του ελεύθερου χώρου και της ελεύθερης έκφρασης. Προχωρήσαμε όχι επικαλούμενοι «νόμιμα δικαιώματα» αλλά ακριβώς αυτή την ιδέα. Γι’ αυτό και η κατάληψη είναι ανοιχτή σε όσους υφίστανται την ίδια αποστέρηση. Αυτό δε σημαίνει ότι έχουμε την αξίωση να τους «εκπροσωπούμε», αφού δε μας αφορά η λογική της εκπροσώπησης.

Οι καταληψίες δεν ακολούθησαν τις νόμιμες διαδικασίες και δεν απευθύνθηκαν στο πανεπιστήμιο και στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητών

Η ομάδα πρωτοβουλίας είχε έρθει σε επικοινωνία με τον πρύτανη του πανεπιστημίου και δεν αρνήθηκε ποτέ την απεύθυνση στις γενικές συνελεύσεις, που ήδη τώρα πραγματοποιείται. Ζητούμε τη στήριξη όλων, ωστόσο η λογική μας από την αρχή ήταν ότι δεν αντιμετωπίζουμε τη στήριξη αυτή σαν προϋπόθεση για να ξεκινήσουμε.

Η κατάληψη θέτει εμπόδια σε άλλες ομάδες που έχουν ανάλογα σχέδια αλλά με διαφορετικές μεθόδους.

Σίγουρα κάτι τέτοιο δεν είναι στις προθέσεις της κατάληψης. Από τη μια αυτή παραμένει ανοιχτή σε οποιονδήποτε ενδιαφέρεται να συνδιαμορφώσει το περιεχόμενό της. Από την άλλη καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν και άλλοι τρόποι για να διεκδικήσει κανείς την ελεύθερη έκφραση και το χώρο του και είναι για μας αυτονόητο ότι δε θα παρεμποδίσουμε τέτοιες κινήσεις. Επιπρόσθετα δεν έχουμε την αξίωση να είμαστε ή να εμφανιζόμαστε σαν ο «επίσημος» φοιτητικός ραδιοφωνικός σταθμός. Είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι πρόκειται για έναν αυτόνομο – ελεύθερο σταθμό και ένα αυτόνομο – ελεύθερο στέκι.

Στην κατάληψη υπάρχουν «άσχετοι» που καμιά σχέση δεν έχουν με τους φοιτητές

Έχουμε ξεπεράσει στην πράξη τον διαχωρισμό σε φοιτητές και μη, που δε μας λέει τίποτα. Στην κατάληψη διεκδικούμε να είμαστε όλοι το ίδιο, να αποφασίζουμε μαζί και αρνούμαστε τέτοιους απατηλούς διαχωρισμούς. Δε θεωρούμε ότι οι φοιτητές έχουν περισσότερα δικαιώματα εξαιτίας αυτής της ιδιότητάς τους.

Η κατάληψη καταστρέφει ένα ιστορικό κτίριο της πόλης που έτσι κι αλλιώς έχει πρόβλημα στατικότητας.

Το κτίριο του Ματσάγγου είναι κομμάτι της ιστορίας του Βόλου, εγκαταλελειμμένο από τους θεσμούς της και από την ανικανότητα της αγοράς. Όχι μόνο δεν το καταστρέφουμε αλλά του δίνουμε ζωή και το μετατρέπουμε με κόπο από ερείπιο σε εστία συλλογικότητας, δημιουργίας και συμμετοχής. Για τα στατικά προβλήματα ζητούμε τη βοήθεια του πανεπιστημίου και όποιου άλλου μπορεί να βοηθήσει.